Koelkast heen en weer duwen

De vorige keer schreef ik over het appartement dat we in Amsterdam-Zuidoost hebben gekocht. Dat blijkt helemaal goed. We zijn er december 2025 - januari 2026 geweest en hebben met velen van jullie geklust. Dat was ontzettend leuk. Hartverwarmend. Ik denk er met heel veel plezier aan terug. Het was zo leuk om weer een plek te hebben om mensen te ontvangen en niet meer alsmaar op bezoek te zijn in Nederland. Het voelt al als thuis. 

Inmiddels zijn alle ramen vervangen zodat het huis super geïsoleerd is. De balkonpui is verzet zodat wij een balkon hebben waarop we kunnen zitten. Er moeten voorbereidende werkzaamheden gebeuren voor een nieuwe keuken die eind juli komt als wij er ook weer zijn. Dat proberen wij op afstand te organiseren. Wij zijn van 27 juli tot 12 september 2026 in Nederland. 

En in Rwanda 

Ook daar weer verhuizingen. We hebben nieuwe medehuurders van ons grote pand. We hadden eerder mensen met wie we het pand deelden en dat ging heel prettig. Jammer dat zij vertrokken zijn. Met deze nieuwe huurders gaat het minder soepeltjes. Ze zijn met meer dan wij. 

Onze staf zit nu in het bijgebouw. Ze hebben het gepresteerd om 8 tafels (dus acht werkplekken) in hele kleine kamertjes te proppen en zitten daar nu gezellig boven op elkaar.

Jan Willen en ik zitten aan de andere kant van het grote gebouw buiten op het terras en de nieuwe medehuurders zitten ertussen. Zij zitten binnen.

Wij hoopten dat zij van Janvier’s kookkunst zouden meegenieten. Op de eerste dag bleek dat de baas van het spul in Janviers keuken haar eigen eten wilde maken. Zij had een extra koelkast in de keuken gepropt en wilde ook een magnetron in de keuken hebben. Maar daar hebben we een stokje voor gestoken. De keuken is het domein van onze koks en geen shared space. Bovendien slaan nu de stoppen al door in de keuken, laat staan als je er een magnetron bij zet. 

Nu eet de directeur haar koude prakje van thuis alleen op haar kamer op, met de deur op slot. Van de overige 13 personen blijken er gelukkig steeds meer mee te willen eten. We zijn al op vijf. De rest eet (nog) niets. 

Toen we zeiden dat de koelkast uit de keuken moest, gebeurde er niets. Toen heb ik de koelkast in hun open vergaderruimte geduwd waar hij prima kon staan. Een paar dagen later schoven zij de koelkast zonder overleg naar de gemeenschappelijke vergaderzaal. 

Tijdens een vergadering wil ik niet gestoord worden door iemand die in de koelkast wil. Hierop heb ik verklaard dat er over de inrichting van gemeenschappelijke ruimtes overlegd moet worden, waarna er niets gebeurde. Toen heb ik de koelkast zelf maar in de gang geduwd. Daar is geen electra. "Mooi" dacht ik. 

Tot mijn stomme verbazing bleken zij de gang prima te vinden en willen ze daar elektra aanleggen. Zodat de magnetron er dan ook op kan. Ik vind het onprofessioneel. De koelkast is het eerste wat je ziet als je bij ons binnenkomt. Ik was de enige die ertegen was. Jan Willem was voor en dit kon ik niet winnen.

Wij hadden een aantal werkplekken op het oog die we zouden delen. Daar begrijpen ze niets van, van delen. Wij dachten aan een zestal neutrale werkplekken met een clean desk policy. Zij bleken flexibele werkplekken op te vatten als: wij zeggen je wel aan wiens bureau jullie mogen zitten, als je even een werkplek nodig hebt. Ze hebben onze mooie tafels ingepikt en elders gezet. In de ‘shared working space’ staan nu een paar armetierige mini-bureautjes met zijschotten. Daar zitten Jan Willem en ik nu als we van het terras af geregend worden. Gelukkig komt dat niet vaak voor. 

Toen we onze staf vroegen hoe het ging, bleek dat zij niet meer in het hoofdgebouw naar de WC te durven. De nieuwe administratrice heeft haar bureau zo neergezet dat ze recht in het damestoilet kijkt. Als je uit de WC komt, kijk je haar recht aan. Alsof ze telt hoe vaak je naar de WC gaat. Daar heb ik weer wat van gezegd. Eerst werd het ontkend, maar nu heeft ze een blokje onder de deur geschoven zodat hij half openstaat en je haar niet meer ziet. Een prima oplossing. 

Tijdens het heen en weer duwen van de koelkast werd ik helemaal mies. Ik sliep er zelfs slecht van. Waar ben ik nu mee bezig? Niet leuk meer hier. “Effe wennen”, roept Jan Willem dan. “Hoort erbij, met meer mensen zijn.” Nou, als ik het hier niet meer leuk vind, ga ik lekker naar Zuidoost. Puh! 

Gelukkig ben ik lekker aan het peuteren aan de cursus over immunisatie voor nurses voor de WHO en aan cursussen over afval. We hebben weer een nieuwe opdracht voor video's over spaargroepen en moeten nog een vervolg maken over waterbeheer (in het Frans) voor Burkina Faso. Dat is allemaal wel leuk. En we zijn begonnen met outcome-stories. Na een tijdje terugkijken op projecten die we gedaan hebben. Heel interessant. 

Misschien is het gewoon wennen en komt het allemaal goed. Misschien is het ook zo dat nu het vervolg in Zuidoost duidelijker wordt, ik kleine ergernissen laat oplopen, zodat het vertrekken uit Rwanda gemakkelijker wordt. 

Die koelkast staart me maar aan, iedere keer dat ik erlangs loop..... Ik heb wel een kartonnetje tussen de deur gestopt om te voorkomen dat hij gaat schimmelen. 

Groet, Gerry